Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Η τραγική ιστορία του Σαλαμίνιου που χάθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα της Γερμανίας

Η τραγική ιστορία του Σαλαμίνιου που χάθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα της Γερμανίας







                                                                   
Τα μεσάνυχτα της 17ης προς 18η Μαΐου του 1944 Γερμανοί στρατιώτες εισέβαλαν με βάναυσο τρόπο στο σπίτι του Παρασκευά Πάλλα και τον συνέλαβαν. Απ’ εκείνη τη νύχτα ξεκίνησε η δική του “διαδρομή θανάτου”(Χαϊδάρι και κατόπιν Γερμανία) που τον οδήγησε στο χαμό.


Πριν 10 χρόνια(2004,) και σχεδόν 60 από «εκείνη τη νύχτα», βρέθηκα με τον - αείμνηστο σήμερα - αδερφό του Νίκο Γ. Πάλλα, όπου μου αφηγήθηκε την τραγική ιστορία του, που προστίθεται στα όσα συνέβησαν στα γερμανικά στρατόποπεδα συγκέντρωσης.


Ο Παρασκευάς Πάλλας γεννήθηκε στη Σαλαμίνα το 1920. Ήταν γιος του αξιωματικού του Ναυτικού Γεωργίου Πάλλα και της Αικατερίνης Παπαδημητρίου(Καρύτση). Είχε άλλα 6 αδέρφια, 4 αγόρια(Νίκος, Δημήτρης, Λάμπρος, Θανάσης) και 2 κορίτσια(Σταματίνα και Βασιλική).


Τελείωσε στη Σαλαμίνα το Δημοτικό και το Ημιγυμνάσιο και σαν μαθητής ήταν πολύ καλός. Κατόπιν φοίτησε στο Γυμνάσιο Μεγάρων κι εν συνεχεία, αφού δεν κατάφερε να πάει στο Πολυτεχνείο, τελείωσε τη σχολή των τριών ταυ(ΤΤΤ) όπου κι έγινε τριατατικός(= υπάλληλος του οργανισμού των τριών ΤΤΤ, όπως ονομαζόταν ο ενιαίος οργανισμός των Ελληνικών Ταχυδρομείων και του ΟΤΕ). Διορίστηκε αμέσως στο ταχυδρομείο της Αίγινας.






Με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα, το 1941, απολύθηκε από τη θέση του κι έτσι επέστρεψε άνεργος στη Σαλαμίνα. Για ένα διάστημα δούλεψε στα ψαράδικα καΐκια(γρι-γρι), ώσπου, τελικά, τον Οκτώβριο του 1942, διορίστηκε στην Εφορία Σαλαμίνας στη θέση του εφοριακού γραμματέα.


Στα τέλη του 1942 βρέθηκε σκοτωμένος ένας Γερμανός στρατιώτης στα Σελήνια. Την επομένη, στον τόπο που είχε βρεθεί το πτώμα του, πήγε για να κάνει αυτοψία σ’ ένα κτήμα, ο τότε Έφορος Σαλαμίνας ονόματι Χαμόδρακας. Εκεί όμως συνελήφθη από τους Γερμανούς που ερευνούσαν τη περιοχή κι αφού έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού, τέθηκε σε αναρρωτική άδεια έπ’ αόριστο. Έτσι διορίστηκε ως αντικαταστάτης του, να εκτελεί χρέη Εφόρου Σαλαμίνας, ο Παρασκευάς Πάλλας σε ηλικία μόλις 22 χρονών.


Η θέση αυτή του δημιούργησε μόνο προβλήματα. Ή όπως χαρακτηριστικά λέει ο αδερφός του Νίκος: «Από εκείνη την ημέρα άρχισε το μαρτύριό του»! Από τη μια είχε να αντιμετωπίσει τη διχόνοια των παλαιότερων και μεγαλύτερων ηλικιακά συναδέλφων του κι από την άλλη τις λεπτές ισορροπίες της θέσης του εφόρου κάτω μάλιστα από το ανελεύθερο και διεφθαρμένο καθεστώς των κατακτητών. Καθημερινά θέματα ρουτίνας εξελίσσονταν σε “ μεγάλα προβλήματα”, σε σημείο όπου δέχονταν απειλές ακόμα και για τη ζωή του, αφού είχε γίνει «μισητός από αριστερά και δεξιά» όπως διηγείται ο αδερφός του Νίκος.


Μία από τις αρμοδιότητές του ήταν και η φορολόγηση, κατά κεφαλή, των αιγοπροβάτων εποχιακών ποιμένων της Σαλαμίνας. Την προηγούμενη μιας τέτοιας διαδικασίας τον συνάντησε κάποιος συμπατριώτης του(ο οποίος διατηρούσε πολύ στενές φιλικές σχέσεις με τους Γερμανούς) και του ζήτησε να εξαιρέσει από τη φορολόγηση τα αιγοπρόβατα συγκεκριμένου ποιμένα. Ο Π. Πάλλας αρνήθηκε κατηγορηματικά αναγκάζοντας τον προαναφερόμενο να τον απειλήσει σοβαρά. Την επομένη πήγε στην περιοχή Φανερωμένη της Σαλαμίνας, όπου θα γινόταν η φορολόγηση κι έπραξε κανονικά το καθήκον του. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατέφθασε ένα τζιπ με Γερμανούς στρατιώτες οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν στο νησάκι του Αγ. Γεωργίου, στην έδρα του στρατιωτικού Γερμανού Διοικητή Πλωτάρχη Φέλκαμ. Εκεί οδηγήθηκε στην απομόνωση και ανακρίθηκε πολλές φορές διαδοχικά, κι από τον ίδιο τον Φέλκαμ, επί ένα ολόκληρο 24ωρο! Στις συνεχείς ανακρίσεις των Γερμανών, όπου τον ρωτούσαν για ποιο σκοπό βρισκόταν στη περιοχή Φανερωμένης, τους ανέφερε πως εκτελούσε επαγγελματικό καθήκον.- «Θα μας πεις πάλι το ίδιο παραμύθι;»,του ανταπαντούσαν κάθε φορά. Τελικά, προτού τον αφήσουν την επομένη ελεύθερο, ο ίδιος ο Φέλκαμ του είπε τα εξής αινιγματικά: «Να πας στο καλό! Τώρα ξέρεις ποιοι σε φέρανε εδώ!».-«Ποιοι με φέρανε;», ρώτησε. – «Το ξέρεις! Και ξέρεις γιατί σε φέρανε; Γιατί είχες πάει εκεί να κατασκοπεύσεις τα πλοία μας!». Τι έκρυβαν τα λεγόμενα του Φέλκαμ; Μια μπλόφα των Γερμανών; Μια προδοσία εκδίκησης του συμπατριώτη του; Ή μια αντιστασιακή ενέργεια του Π. Πάλλα;

                                         
Τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1943 οι Γερμανοί συνέλαβαν Σαλαμίνιους ομήρους, τρεις(3) από τους οποίους εκτέλεσαν και κατόπιν κρέμασαν στη παραλία Σαλαμίνας στις 7-1-1943. Το ότι δεν συνελήφθη κι ο Παρασκευάς Πάλλας  το χρωστάει στον τότε χωροφύλακα Μάρκο Ζερβό, ο οποίος τον συνάντησε  έξω από ένα κουρείο και του είπε να κρυφτεί γιατί οι Γερμανοί συνελάμβαναν ομήρους. Πράγματι ο Π. Πάλλας κρύφτηκε όλη τη μέρα στο λιακό(είδος σκεπής) του σπιτιού του, σκεπασμένος με πούσια και κλαριά!



Στις 15 Μαΐου 1944 οι Γερμανοί πραγματοποίησαν νέες συλλήψεις μεταξύ των οποίων συνέλαβαν και τους τέσσερις(4) Σαλαμίνιους, όπου και τους εκτέλεσαν στις 27-5-1944 στο Κριεκούκι. Μάλιστα διέρρευσε η φήμη ότι οι συλλήψεις(μια και οι συγκεκριμένοι εκτελεσθέντες ήταν οργανωμένοι στο ΕΑΜ) έγιναν κατόπιν προδοσίας με βάση συγκεκριμένη λίστα ονομάτων. Ο πατέρας του Παρασκευά Πάλλα φοβούμενος απ’ όλη αυτή τη σειρά συλλήψεων προέτρεψε το γιο του να φύγει για λίγες μέρες σε συγγενείς στην Αθήνα, αλλά αυτός αρνήθηκε.


Τα μεσάνυχτα της 17ης προς 18η Μαΐου του 1944 δύο πάνοπλοι Γερμανοί στρατιώτες κι ένας  Έλληνας καταδότης που φορούσε μαύρα γυαλιά εισέβαλαν στο σπίτι του Γεωργίου Πάλλα και μπήκαν στο δωμάτιο όπου κοιμόντουσαν τα τρία αδέρφια, ο Παρασκευάς, ο Λάμπρος και ο Νίκος Πάλλας. Ταυτόχρονα όλο το σπίτι το είχαν περικυκλώσει οπλισμένοι Γερμανοί στρατιώτες. Ο Έλληνας καταδότης, γνωρίζοντας προφανώς τον Παρασκευά Πάλλα, του απηύθυνε το λόγο και του είπε: «Σήκω πάνω!». Τη στιγμή αυτή οι γονείς του, ακούγοντας τις φωνές, ήρθαν στο δωμάτιο κι ο πατέρας του Γεώργιος Πάλλας τους ρώτησε: «Τι συμβαίνει παιδιά;»-«Ο γιος σου το ξέρει τι συμβαίνει»,του απάντησε ο καταδότης. Οι Γερμανοί άρχισαν να κάνουν έλεγχο στα δωμάτια και σ’ ένα μπαούλο ανακάλυψαν το ξίφος που είχε, ως αξιωματικός, ο πατέρας του Παρασκευά Πάλλα. Μόλις το είδαν αμέσως όπλισαν τα όπλα τους! «Τι είναι αυτό;», ρώτησε ο καταδότης.- «Το ξίφος μου» απάντησε ο πατέρας του Παρασκευά Πάλλα.-«Γιατί, τι είσαι εσύ;».-«Αξιωματικός!».-«Κι έχεις τέτοιο παιδί;!» του είπε ο καταδότης! Έτσι τον πήρανε μπροστά στα μάτια των γονιών του και των αδερφών του, που ήσαν ανίκανοι να αντιδράσουν!


Αμέσως μετά τη σύλληψή του έκανε μια έντιμη κι ειλικρινή προσπάθεια για να τον ελευθερώσει ο ιερέας Νικολής Κωνσταντινίδης(ο πατέρας του Π. Πάλλα ήταν ψάλτης στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα όπου ιερουργούσε ο παπα-Νικολής) ο οποίος και πήγε στα γραφεία της Γκεστάπο στην Αθήνα, αλλά η απόπειρά του αυτή δεν είχε κανένα αποτέλεσμα.


Μετά από λίγες μέρες τους επισκέφτηκε ένας περιβόητος προδότης της εποχής εκείνης, ο οποίος μάλιστα είχε πάντα κρεμασμένο απάνω του το διακριτικό σήμα της Γκεστάπο! Τους είπε ότι είχε δει τον Παρασκευά Πάλλα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου και ότι θα προσπαθούσε να τον ελευθερώσει. Για μέρες απομυζούσε την τραγική οικογένεια του Π. Πάλλα παίρνοντάς τους τρόφιμα, λάδι κι ό,τι άλλο υλικό αγαθό μπορούσαν να δώσουν, μέχρι και ρούχα για να τα πάει, δήθεν, στον κρατούμενο! Στις αγωνιώδεις ερωτήσεις τους η απάντηση του προδότη ήταν η ίδια: «Σε λίγες μέρες». Τελικά, μια Δευτέρα, ο ταχυδρόμος έφερε στο σπίτι του Γ. Πάλλα ένα γράμμα από τον γιο του Παρασκευά. Το γράμμα όμως δεν έρχονταν από το Χαϊδάρι αλλά από τη Γερμανία!






Το γράμμα, με ημερομηνία 21-6-1944, είχε αποστολέα τον Παρασκευά Πάλλα και παραλήπτη τον Γεώργιο Πάλλα, όπου έφτασε στις 8-7-1944(στο φάκελο η διεύθυνση του παραλήπτη είναι γραμμένη ως εξής: Georgios Pallas, Insel Salamis, Kuluri, Salamis, Griecheland) και έγραφε, τηλεγραφικά, τα παρακάτω:


   21.6

   Αγαπητέ μου πατέρα


  Θερμά χαιρετίσματα


   Παρασκευάς


Η διεύθυνσή μου:  

Στρατόπεδο συγκεντρώσεως: Νοϊενγκάμμε

       //           εργασίας : Φάργκε πλησίον Βρέμης


Ταχυδρομείο Νοϊενκόρχεν ΙΙ        



                                                                         



Απ’ αυτό το γράμμα ο πατέρας Γεώργιος Πάλλας πληροφορούταν ότι ο γιος του Παρασκευάς Πάλλας είχε γίνει πλέον το Νο 32692 και ανήκε στο Block F(=6)!


Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν, ο Παρασκευάς Πάλλας μετά τη σύλληψή του κι ύστερα από 8ήμερη κράτηση στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου μεταφέρθηκε στη Γερμανία(στα στρατόπεδα που αναφέρει ο ίδιος στην επιστολή του, βλ. παραπάνω). Εκεί παρέμεινε περίπου 10 μήνες όπου συμμετείχε, με τους άλλους συγκρατούμενούς του, σε βαριές καταναγκαστικές εργασίες. Εξαιτίας των ιδιαίτερα σκληρών συνθηκών έπαθε φυματίωση κι έκανε αιμοπτύσεις, γι’ αυτό και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο του στρατοπέδου τον Μάρτιο του 1945. Στις αρχές Απριλίου μεταφέρθηκε μαζί με άλλους 2500-3000 κρατούμενους προς νότο, στο Ζαν Μπόστεν. Κι εδώ τελειώνει η ιστορία… Από έναν συγκρατούμενό του από την Κοκκινιά, τον ονομαζόμενο “Λούστρο”, ο οποίος επέζησε κι επέστρεψε, ο αδερφός του Νίκος πληροφορήθηκε ότι κατά τη μεταφορά τους από τα στρατόπεδα της Βρέμης, “συνταξίδεψαν” μαζί στο τρένο εν μέσω σφοδρών βομβαρδισμών από τα συμμαχικά αεροπλάνα. Δυο φορές κατέβηκαν από το τρένο, σε αναγκαστικές λόγω των βομβαρδισμών στάσεις του, και κρύφτηκαν για να σωθούν κάτω από τα βαγόνια. Μετά απ’ αυτό το χαλασμό έχασε τα ίχνη του…


Έκτοτε συνεχίστηκε η απέλπιδα  προσπάθεια είτε μέσω της UNRRA είτε μέσω ελληνικών αρμόδιων υπηρεσιών για τους παλιννοστούντες, που στο μόνο που κατέληξε ήταν ένα «Δίπλωμα απονομής πολεμικής συντάξεως» που έγραφε τα εξής: « Απονέμομεν εις τον Γεώργιον Παρασκευά Πάλλα, πατέρα του εν ομηρία εις Γερμανίαν αποβιώσαντος εφοριακού υπαλλήλου επί βαθμού Γραμματέως Β΄ Παρασκευά Γεωργίου Πάλλα βασικήν σύνταξιν…».




                                             

Όσο άγνωστες παρέμειναν οι συνθήκες του χαμού του Παρασκευά Πάλλα στη Γερμανία, άλλο τόσο άγνωστοι παρέμειναν και οι λόγοι της σύλληψής του. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών(Δεκέμβρης 1944) ένας συμπατριώτης του έδωσε στο Νίκο Πάλλα μια φωτογραφία του αδερφού του Παρασκευά(αυτή που δημοσιεύεται εδώ), όπου σύμφωνα με τα λεγόμενά του την είχε βρει στα γραφεία του ΚΚΕ στον Πειραιά. Πολύ αργότερα, τα νεότερα χρόνια, από διάφορες κατευθύνσεις έφταναν πληροφορίες στην οικογένεια πως ο Παρασκευάς Πάλλας ήταν ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ στη Σαλαμίνα.



Ο Παρασκευάς Πάλλας αποτελεί ένα από τα θύματα του φασισμού και του ναζισμού στη Σαλαμίνα. Κι αυτή η αναφορά στην προσωπική ιστορία του έχει διττό σκοπό: από τη μια να υπηρετήσει την ιστορική μνήμη και να τιμήσει το θύμα κι από την άλλη να λειτουργήσει ως δημοκρατικό αντανακλαστικό στο σήμερα, ενάντια σε κάθε υφέρπουσα ανάλογη ιδεολογία απ’ όπου κι αν προέρχεται…






*Ο Δήμος Σαλαμίνας έχει τιμήσει τον Παρασκευά Πάλλα δίνοντας το
όνομά του σε δύο οδούς του νησιού.    


** Όπως θα παρατήρησε ο αναγνώστης, σε όλο το κείμενο, δεν αναφέρονται ονοματεπώνυμα των Σαλαμινίων εμπλεκομένων – καταδοτών(φιλοναζιστών) στην υπόθεση Παρασκευά Πάλλα. Ο αδερφός του, Νίκος Πάλλας, κάνοντας τη δική του ανθρωπιστική υπέρβαση, αρνήθηκε να μου τους αναφέρει…

Τάσος Καραντής

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 - Γράμμα ενός οικονομικού εξόριστου

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 - Γράμμα ενός οικονομικού εξόριστου






«Ευτυχώς», ο, μακαρίτης, ο πατέρας μου, έφυγε(γέροντας στα 81 του και παππούς), τον Αύγουστο του 2009, μην προλαβαίνοντας να βιώσει την επερχόμενη διάλυση της πατρίδας του κι όλο αυτό το κακό που έπεσε σαν κατάρα και σαν αρρώστια στο λαό της…


Ζούμε σε μια Ελλάδα που νοσεί βαριά κι η κατάστασή της επιδεινώνεται, από μια αρρώστια που δεν είναι ανίατη, αλλά ιάσιμη, και – το τραγικότερο – το φάρμακο, το κρατάμε εμείς στα χέρια μας, αλλά δεν το χρησιμοποιούμε!…


Όλα ξεκίνησαν, για μένα(όπου δεν είμαι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά ένας από τους πολλούς) το 2010… στο τέλος της χρονιάς, έκλεισα, ύστερα από 21 χρόνια συνεχούς εργασίας(1989-2010) τα βιβλία μου, ως ελεύθερος επαγγελματίας(υπηρεσίες ανεξάρτητου δημοσιογράφου) και πέρασα, επίσημα, στην ανεργία, με μια «κάρτα ανεργίας», που σήμερα, στην Ελλάδα, θεωρείται… «προνόμιο»…


Τα χαστούκια ξεκίνησαν από την χήρα μητέρα μου, της μείωσαν τη σύνταξη του θανόντα συζύγου της(ενός ναυτικού που θαλασσοπνίχτηκε επί 25 χρόνια), ο 13ος μισθός έγινε, αρχικά 400 ευρώ τα Χριστούγεννα και 200 ευρώ το Πάσχα και το καλοκαίρι, ώσπου να κοπεί εντελώς.


Εμένα, με τρία παιδιά, μου έκοψαν το διμηνιαίο επίδομα του τριτέκνου, μου κατάργησαν το αφορολόγητο όριο της τριτεκνίας και με άφησαν με κάποια μικροεισοδήματα, που κληρονόμησα από τον πατέρα μου, απομυζώντάς τα μου, όμως, φορολογικά…


Ύστερα ήρθε η εισφορά αλληλεγγύης… αντέδρασα… δεν την πλήρωσα κι υπέγραψα τη δήλωση αδυναμίας πληρωμής… την πλήρωσα, όμως, αναγκαστικά, κατόπιν, με δόσεις και με τόκο…


Ύστερα ήρθε το χαράτσι… αντέδρασα… δεν το πλήρωνα… ανήκα στους πολίτες του νησιού μου, που, με παρότρυνση του δημάρχου, κάναμε ομαδικό δικαστικό αγώνα, για την αντισυνταγματικότητά του. Τον χάσαμε και πέρασε στη φορολόγησή μας με δόσεις και με τόκο…


2011 & 2012 : η φτώχεια φέρνει γκρίνια και καταβύθιση


Η διετία που ακολούθησε ήταν τραγική και μια σκληρή δοκιμασία. Με τρία μικρά παιδιά, άνεργος, με κάποια(ευτυχώς…) μικροεισοδήματα, με ένα στεγαστικό δάνειο, συν όλα τα έξοδα που περιλαμβάνει η καθημερινότητα(διατροφή – ένδυση – λογαριασμοί κλπ), δεν ζούσαμε, απλά επιβιώναμε… στα όρια της διατροφής και με δόσεις όλα τα άλλα…


Η ζωή πάγωσε, αποκλειστήκαμε απ’ ότι άλλο χρειάζεται ένας άνθρωπος πέρα από τροφή… Χάσαμε ακόμα και τη θέρμανση, παγώναμε, με διπλές ζακέτες και διπλές κουβέρτες, μέσα σ’ ένα κρύο σπίτι, λόγω της εκτίναξης της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης. Οι μετακινήσεις με το αυτοκίνητο πολύ  συγκεκριμένες(σχολείο τα παιδιά και ψώνια), λόγω της αύξησης της τιμής της βενζίνης.


Καταβυθίστηκα με το μόνο που μου θύμιζε ότι ζω, την περιπέτεια της δημοσιογραφικής γραφής – άνευ αμοιβής - για την ψυχή μου μόνο… αποκλείστηκα κοινωνικά(δεν ήμουν ποτέ της κοσμικής ζωής και του φαίνεσθαι) και σε λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, φιλίες. Βουβαμάρα, με τα μόνα τηλέφωνα που χτύπαγαν στο σπίτι, να είναι αυτά της υπενθύμισης της αποπληρωμής των χρεών…


Δεν άργησαν οι τριγμοί στη σχέση ενός ζεύγους που μέτραγε 15 χρόνια κοινής ζωής και πέρασαν στην τρίτεκνη οικογένειά μου… το διαζύγιο έκλεισε τον κύκλο της.


Το νησί μου πήγε μισό αιώνα πίσω


Τα πρώτα δείγματα της οπισθοδρόμησης ήρθαν με τη δυσλειτουργία των ταχυδρομείων. Για 15 ημέρες δεν λάμβανα αλληλογραφία και με παραξένεψε… Πήγα στο κέντρο διαλογής των ΕΛΤΑ, όπου υπεύθυνος ήταν ένας συμμαθητής μου και ρώτησα τι συμβαίνει. Μου απάντησε, «δεν έχουμε προσωπικό για διανομή! Έλα μια φορά τη βδομάδα να ψάχνεις μόνος σου, να βρεις την αλληλογραφία σου»! Έτσι για ένα διάστημα έμαθα και τη δουλειά του ταχυδρόμου!


Το παράρτημα της ΔΕΗ, άρχισε να υπολειτουργεί, αρχικά, με δυνατότητα πληρωμής των λογαριασμών κάθε Τρίτη και Πέμπτη(για ένα νησί 50.000 μόνιμων κατοίκων!), ώσπου τελικά έκλεισαν τα ταμεία του και παρέμεινε ως ένα γραφείο επίλυσης των προβλημάτων.


Το ΟΤΕ κατέβασε ρολά.  Στο ΓΕΡΜΑΝΟ πλέον…


ΤΟ ΙΚΑ έκλεισε. Η Σαλαμίνα υπάγεται πλέον στο ΙΚΑ Περάματος.


Η ΔΟΥ Σαλαμίνας έκλεισε. Υπαγόμαστε, πλέον, στην Ε’ ΔΟΥ Πειραιά.


Για όλα αυτά, ο πολίτης πρέπει, για τις υποθέσεις του, να πληρώνει εισιτήρια, βενζίνη, να χάνει εργασιακό χρόνο, και να περνάει θάλασσα…


Το ίδιο, φυσικά, και για τον ΟΑΕΔ και την ΕΥΔΑΠ, που είναι ανύπαρκτα στο νησί…


Το Κέντρο Υγείας μόνο υγείας δεν είναι… από μια επίσκεψη, για ένα μικροατύχημα ενός, παιδιού μου, τρόμαξα… η υγιεινή ανύπαρκτη(σε συνάρτηση με την υπολειτουργία του)… στο εξεταστήριο τα σκουλήκια της υγρασίας κρέμονταν από το ταβάνι και κυκλοφορούσαν στο πάτωμα…


Τα ιατρεία του ΙΚΑ, που έγιναν ΕΟΠΥΥ, άρχισαν να υπολειτουργούν κι αυτά, ώσπου, για ένα διάστημα, έκλεισαν εντελώς, για να γίνουν, αργότερα, ΠΕΔΙ για τα εντελώς βασικά…


Τα παιδιά μου πηγαίνοντας στο δημοτικό, διδάσκονται ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χωρίς ηλεκτρονικούς υπολογιστές(με γραπτές σημειώσεις στο τετράδιο!) και χωρίς αίθουσες για το μάθημα(γίνεται σε κοντέινερ!). Ανήκουμε στην Ευρώπη…


Τέλος, η μεγαλύτερη αλυσίδα καταστημάτων στο νησί είναι η «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» από τα άδεια καταστήματα…


ΕΚΛΟΓΕΣ 2012


Στις 25/6/2012(μετά τις εκλογές) είχα γράψει :


«35 χρόνια φαυλοκρατίας, σκάνδαλα, πτώχευση, μνημόνιο, ψαλίδισμα μισθών, συντάξεων και δώρων, ανεργία, ακρίβεια, χαράτσια, φόροι, αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, παράπονα, διαμαρτυρίες, νέα ελληνική μετανάστευση, μούντζες στο «μπουρδέλο» τη Βουλή, και δυο εκλογικές αναμετρήσεις.
Αποτέλεσμα; Πρώτο κόμμα, η ΝΔ με αρχηγό τον τέως προδότη(της) και «κωλοτούμπα» Σαμαρά…
Συν τοις άλλοις, μονιμοποιήσαμε και στη Βουλή, και νομιμοποιήσαμε σε συνειδήσεις, τη «Χρυσή Αυγή», αποκτώντας – δίπλα στα ΜΑΤ – και σύγχρονο ελληνικό σώμα «ΕΣ - ΕΣ», για περισσότερο – χωρίς διακρίσεις(!) -  ξύλο!
Τι έβγαλε λοιπόν – ουσιαστικά & πρακτικά(παρόλη τη μείωση των ποσοστών των κομμάτων εξουσίας, και την έλλειψη αυτοδυναμίας) -  η κάλπη της 17ης Ιουνίου 2012; Τη ΝΔ  πρώτο κόμμα! Δηλαδή, έδωσε την πρωτιά στο συντηρητικό μεταπολιτευτικό παρελθόν, με όλους τους «πολιτικούς - νούμερα» που έχουν περάσει, από ’κεί μέσα, το κόμμα με τα ενσωματωμένα ακροδεξιά στοιχεία, το κόμμα των εκατοντάδων οικονομικών σκανδάλων, με αποκορύφωμα, τη ΝΔ του Καραμανλή του νεότερου, από το 2004 και μετά, όπου χάσαμε τον λογαριασμό, των, καθημερινών σχεδόν, οικονομικών σκανδάλων, με τις παραιτήσεις και τις αποπομπές υπουργών … Μετά, πήρε, τη σκυτάλη, με φρούδες ελπίδες, ο Γιωργάκης Παπανδρέου και μας βούλιαξε στα … σκατά(!), και σηκώθηκε κι έφυγε(όπως κι ο Κωστάκης), κι ήρθε τρίτο κόμμα, αντί να πέσει στο … μηδέν!
Και με ποιον πρωθυπουργό, συνεχίζουμε την … μνημονιακή(μνημοσυνονιακή) πορεία μας; Με τον Αντώνη Σαμαρά! Τον άνθρωπο που δεν δίστασε να ρίξει την κυβέρνηση της παράταξής του(έστω, κι αν ήταν απ’ τις χειρότερες της Ελλάδας), έφτιαξε δικό του πολιτικό κόμμα(ΠΟΛΑΝ), επανήλθε(αρχηγός!) σ’ αυτό απ’ το οποίο είχε φύγει, και συνεργάστηκε με την κόρη(Ντόρα Μπακογιάννη) του εχθρού του(Κωνσταντίνου Μητσοτάκη)!
Δηλαδή, η πρότερη πολιτική πολιτεία του κ. Σαμαρά, δεν προδιαθέτει για μια κυβέρνηση που θα βάλει το εθνικό, πάνω από το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον.
Και με υπουργούς, ακόμα, τον … Παναγιωτόπουλο(από την μητσοτακική κυβέρνηση 1990-1993) και τον … γκριζομάλλη Αβραμόπουλο(πρώην αποσχισθέντα(ΚΕΠ) κι επανερχόμενου)! Αηδία! Και την ψηφίσαμε! Και την βγάλαμε πρώτη!
Και με ποια στήριξη; Του ΠΑΣΟΚ! Του κόμματος που μας έφερε στον πάτο του βυθού! Οι δυο άσπονδοι εχθροί, τα βρήκαν, με την ψήφο μας, μια χαρά, μαζί, για να κυβερνήσουν(έστω και με την ανοχή του δευτέρου), να μας (ξανά) εξουσιάσουν δηλαδή!
Κι η ΔΗΜΑΡ του κυρίου Κουβέλη; Στηρίζει αυτό το μόρφωμα … ξεχνώντας, φαίνεται, το 1989 … Δεν ξεχνάει η Ιστορία όμως! Το κόστος για τη ΔΗΜΑΡ είναι δεδομένο και συγκεκριμένο : θα μειωθεί η εκλογική της δύναμη, και, μάλλον, θα έχει την τύχη του ΛΑΟΣ, που εξαφανίστηκε, από τον πολιτικό χάρτη, αφού από τα μεγάλα «εθνικά» λόγια, πέρασε(ως συγκυβέρνηση) στις μεγάλες μνημονιακές υπογραφές, μόνο και μόνο για να κάτσει ο κώλος τους σε υπουργική καρέκλα …      
Δεν χρειάζεται ψυχιατρική εξήγηση το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, αλλά πολιτικοοικονομική και κοινωνιολογική : κυριάρχησε το βόλεμα(στο δημόσιο), και το ρουσφέτι(εξαγορά ψήφου = ψυχής), έστω και για ψίχουλα πια... Επίσης, έχει μέλλον ακόμα(μέχρι να εκλείψουν χρονικά οι μετεμφυλιακές και μεταπολιτευτικές γενιές ψηφοφόρων) ο πολιτικός συντηρητισμός στην Ελλάδα, αν δεν πάρει τη σκυτάλη ο νεοσυντηρητισμός των ανιστόρητων νέων γενιών … Σισύφειος κύκλος δηλαδή, στα πλαίσια, ενός διεφθαρμένου κοινοβουλευτισμού, που τον ονομάζουμε δημοκρατία!
Για το πολιτικό καρκίνωμα της Χρυσής Αυγής, φαίνεται, πως μισό εκατομμύριο συμπατριώτες μας, γουστάρουν να είναι … στρατιωτάκια … κι ο «Αρχηγός» τους, να τους προσμετράει, όχι με τις πολιτικές εκφράσεις «εκλογική δύναμη», «εκλογικό ποσοστό» ή, έστω, «αριθμό ψηφοφόρων», αλλά να τους υπολογίζει ως «μεραρχίες του»! Και ο νοών νοείτω …
Το μόνο σίγουρο, είναι, ότι, πέρα από τις – καθημερινές -  άνανδρες επιθέσεις τους, στους πάσης φύσης αδύναμους, στους δρόμους και στις γειτονιές, θα δούμε τα δεξιά βορεινά έδρανα της Βουλής, να μετατρέπονται σε φανατικές ποδοσφαιρικές θύρες, που τα μόνα που ‘χουν βγει απ’ αυτές είναι : χουλιγκανισμός/ βία – ναρκωτικά – φασισμός … Η Εθνική μας Ντροπή …!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλες, τις «μεγάλες προσδοκίες», και τις ιδανικότερες συνθήκες κι ιστορικές συγκυρίες, ήρθε δεύτερος. Χάσαμε έτσι την ευκαιρία(ελπίδα;) να είχαμε και να δοκιμάζαμε, έστω, μια φορά, στην εκλογική ιστορία μας, μια κυβέρνηση δημοκρατικής Αριστεράς. Είναι πολυσύνθετο το θέμα, με την απλή κοινή λογική, όμως, αν ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. υπέρβαιναν τις ιδεολογικές και δογματικές διαφορές τους, ίσως να είχαμε σήμερα αριστερή κυβέρνηση, με ευαισθησία στα πλειοψηφούντα, και δοκιμαζόμενα σκληρά, λαϊκά στρώματα της πατρίδας μας.
Ενώ όμως η αριστερή πολιτική ιδεολογία, είναι η πιο ανθρωπιστική πολιτική ιδεολογία, έχει μια «αχίλλειο πτέρνα» : είναι μια μεσσιανική πολιτική ιδεολογία, επηρεασμένη, από τις ανθρωπιστικές πτυχές των θρησκειών, αλλά, κι από τα δόγματά τους, και την μονοπώληση της – μιας και μοναδικής, κατ’ αυτούς -  αλήθειας. Όπως μου το ’λεγε ένας φίλος : «Θέλουν να μας βάλουν, όλους, με κλωτσιά στον παράδεισο! Τι θα γίνει όμως με μένα, που δεν γουστάρω να σωθώ; Θα έχω αυτήν την προσωπική ελευθερία;». Αποτέλεσμα - κι επιβεβαίωση των παραπάνω -  μόνο στο ελληνικό τοπίο, μετράμε, δεκάδες αριστερά κόμματα κι οργανώσεις, που τους χωρίζει, πέρα και πάνω, από την ανθρωπιά, το ιδεολογικοπολιτικό δόγμα(η ορθή – για τον καθένα – ερμηνεία «των γραφών»). Ακριβώς, όπως έχει συμβεί, παγκοσμίως, με τις εκατοντάδες θρησκευτικές προτεσταντικές σέχτες. Για να κάνω και λίγο χιούμορ, περιμένετε να τα βρουν, επί της ουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ; Μα, από το σχίσμα Ορθόδοξης και Καθολικής εκκλησίας έχουν περάσει 1000(!) χρόνια και δεν τα ’χουν βρει! Και δουλεύουν, πυρετωδώς, κι από τις δυο πλευρές, «θεολογικές επιτροπές διαλόγου» για την επανένωση … Βέβαια, παίζει κι εδώ(εκ της ανθρώπινης φύσης), το ρόλο της, η ανθρώπινη ματαιοδοξία της πρωτιάς, του ποιος θα έχει το πάνω χέρι, της καρέκλας … Κι όμως, είναι οι μόνοι, που θα περίμενες να θυσιαστούν – διά της αλληλεγγύης(δίνοντας τα χέρια!) - για τον Άνθρωπο …
Ρεζουμέ : Για μια ακόμα φορά φοβηθήκαμε, όταν φτάσαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την υπέρβαση! Η αγανάκτηση πήγε περίπατο, και στη θέση της, κυριάρχησε μια μίζερη, και μοιρολατρική, «σιγουριά» …».  





Για τις εκλογές της 25/1/2015, από την οικονομική μου εξορία


Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015 ψηφίζουμε ξανά.


Δεν θα σας πω τι να ψηφίσετε(γιατί δεν δικαιούμαι να το κάνω), αλλά θα σας περιγράψω την προσωπική μου κατάσταση, στην οποία με οδήγησε η συγκυβέρνηση. Θα έκλεινα και θα σας απαντούσα με μια φράση : μου τα πήρε όλα!


Αλλά, έχω την ανάγκη, να γράψω, λίγα περισσότερα λόγια, σ’ αυτό το γράμμα μου στο μπουκάλι…


Έμεινα άνεργος και χωρισμένος.


Ύστερα από 21 χρόνια εργασίας, το ταμείο μου αδυνατεί να μου βγάλει βιβλιάριο υγείας και με έστειλε στην Πρόνοια για βιβλιάριο απορίας, το οποίο δεν δικαιούμαι, γιατί κληρονόμησα από τον μακαρίτη τον πατέρα μου κάποια άχρηστα, για μένα, αλλά χρήσιμα για την εφορία, χωράφια, έτσι, αν κι άνεργος, τρίτεκνος, πληρώνοντας διατροφή για τα παιδιά μου, και πληρώνοντας στεγαστικό δάνειο για το σπίτι όπου ζω, δεν δικαιούμαι βιβλιάριο κι είμαι ανασφάλιστος…


Το ΕΝΦΙΑ αποτέλεσε την χαριστική βολή. Αδυνατώ να το πληρώσω(ούτε με μηνιαίες δόσεις), έχοντας, ήδη, και τη φορολογία εισοδήματος, και δεν το πληρώνω, αδιαφορώντας για το τι με περιμένει…


Τα τελευταία 5 χρόνια δεν γνωρίζω την κατάσταση της υγείας μου… Καλά είμαι, με την έννοια ότι στέκομαι στα πόδια μου και τρώω, αλλά δεν γνωρίζω τίποτα άλλο, γιατί δεν έχω πρόσβαση και δυνατότητα σε διαγνωστικές εξετάσεις… Ούτε με νοιάζει πια… Σκέφτομαι πως ούτε ο παππούς μου είχε αυτή τη δυνατότητα, στις αρχές του… περασμένου αιώνα, κι έζησε, όσο του έμελλε να ζήσει.


Η κοινωνική ζωή μου είναι μηδενική. Οι λέξεις βιβλίο, δίσκος, έξοδος, κινηματογράφος, θέατρο, μουσική παράσταση, είναι πολυτέλεια… Το ταξίδι, για μένα, ισούται με διαστημικό ταξίδι… Το καφενείο κι η ταβέρνα με δυο φίλους, είναι ανύπαρκτα κι αυτά… Η ζωή μου είναι σπίτι, γραφή, επικοινωνία με τον έξω κόσμο μόνο μέσω ιντερνέτ, βουνό και, πρώτα και πάνω απ’ όλα, τα τρία παιδιά μου. Σκότωσα τον άντρα για να ζήσει ο πατέρας. Και οι δυο μαζί δε γίνεται να ζήσουν χωρίς απώλειες… και καλύτερα να θυσιαστώ εγώ, παρά να στερήσω από τα παιδιά μου ό,τι ακόμα μπορώ να τους προσφέρω. Παρηγοριά μου και τα ζωάκια μου, αυτά τα νοήμονα και συναισθανόμενα πλάσματα, που με συντροφεύουν, πιστά κι ανιδιοτελώς, από μικρό παιδί, εδώ και 40 χρόνια.


Έχω και μερικές φιλίες καρδιάς, αλλά βρίσκονται στην απέναντι πλευρά κι εγώ αδυνατώ να περάσω τη θάλασσα κι αισθάνομαι τύψεις, και με παίρνει το άδικο, που δεν μπορώ να δω από κοντά και να αγγίξω αγαπημένους φίλους…


Αλλά, ζητώ την κατανόησή τους, είμαι στην εξορία κι ας είμαι στον τόπο μου…


Παλιά υπήρχαν οι πολιτικοί εξόριστοι στα μακρονήσια, όπου τους βασάνιζαν και τους στερούσαν την ελευθερία.


Στις μέρες μας υπάρχουν οι οικονομικοί εξόριστοι στον τόπο τους. Κανείς δεν τους απαγορεύει να περάσουν απέναντι, έχουμε δημοκρατία! Αλλά δεν μπορούν… ούτε κι έχουν βασανιστή, δεν τους χρειάζεται, βασανίζονται από μόνοι τους…


Καλή ψήφο, λοιπόν, την Κυριακή, αλλά, μέσα, σε όλες τις παραμέτρους της απόφασης που θα πάρετε, βάλτε και την ανθρωπιστική προς τον συνάνθρωπο…  


Τάσος Καραντής

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Γιασεμή Εγγλέζου : Αγαπώ το ραδιοφωνικό «χίλιες λέξεις μια εικόνα»

Γιασεμή Εγγλέζου : Αγαπώ το ραδιοφωνικό «χίλιες λέξεις μια εικόνα»






Ολοκληρώνοντας τον κύκλο του το e-orfeas.gr, το μόνο κέρδος που μου άφησε(ως μη κερδοσκοπικό διαδικτυακό μουσικό περιοδικό), είναι η γνωριμία μου - που εξελίχτηκε, ανάλογα, σε στενή φιλία, σε σεβασμό, σε εκτίμηση και θαυμασμό και βέβαια σε αγάπη – με κάποιους καλλιτέχνες, συναδέλφους δημοσιογράφους, αλλά και αναγνώστες. Απ’ όλους αυτούς πήρα! Ελπίζω κι εύχομαι να τους έδωσα κι εγώ κάτι.


Η Γιασεμή Εγγλέζου, ανήκει στους συναδέλφους, που παρότι γνωριστήκαμε την τελευταία περίοδο του e-orfeas.gr, αμέσως, την εκτίμησα και τη θαύμασα δυνατά! Αυτά εγώ τα θεωρώ καρμικά, αφού πιστεύω στη «χημεία», πέρα από τις συναισθηματικές, και στις ανθρώπινες σχέσεις.


Δεν θα σας κουράσω με την περίληψη της κουβέντας μου με τη Γιασεμή Εγγλέζου, ως εισαγωγή της συνέντευξής της στο μπλογκ μου.


Θα πω, απλά, πως είμαι ευτυχής και χαρούμενος που την κάναμε και θεωρώ πως με τιμά μ’ αυτήν τη συνέντευξη.


Σας παραδίδω, λοιπόν, στη Γιασσεμή Εγγλέζου, αφού ο λόγος της πιστοποιεί αυτό που αναφέρει η ίδια(και τιτλοφορεί τη συνέντευξη) : «χίλιες λέξεις μια εικόνα».



- Γιασεμή μου, σε πρωτογνωρίσαμε ως παρουσιάστρια κεντρικού δελτίου ειδήσεων σε γνωστό αθηναϊκό κανάλι. Πως και πότε ξεκίνησε, μέσα σου, αυτή η δημοσιογραφική περιπέτεια και πως οδηγήθηκες στην απόφαση να σου γίνει επάγγελμα;


- Υπάρχουν κάποια στοιχεία στον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου, τα οποία αβίαστα και αυτόματα, δημιουργούν το δρόμο που θα ακολουθήσει, είτε αυτός είναι ο επαγγελματικός, είτε ο προσωπικός. Έτσι και εγώ, με μια τάση να μαθαίνω ότι συμβαίνει γύρω μου, σε κοινωνικό, πολιτικό, καλλιτεχνικό και οικονομικό επίπεδο, από μικρή ηλικία, και με μια ανάγκη, όλα αυτά που  μαθαίνω, να τα μεταφέρω στον συνάνθρωπο μου,  οδηγήθηκα σε σχολή δημοσιογραφίας το 2005. Ταυτόχρονα, στο χρονικό διάστημα που φοιτούσα, πέρασα με επιτυχία δοκιμαστικό για δελτίο ειδήσεων, κι έτσι όλα πήραν το δρόμο τους. Επιμέλεια και παρουσίαση δελτίου ειδήσεων, οικονομικό, πολίτικο και κοινωνικό ρεπορτάζ, στους δρόμους για δημοσκοπήσεις, για συνεντεύξεις, και επιστροφή στο κανάλι για μοντάζ, σπικάζ, και τούμπαλιν. Ωραία χρόνια  από δημιουργική πλευρά, αλλά κυρίως από οικονομική.






- Βρέθηκε, στο ξεκίνημά σου, δίπλα σου, κάποιος άνθρωπος, που να λειτούργησε, για σένα, σαν σχολείο και δάσκαλος;



- Η αλήθεια είναι, ότι οι καθηγητές μου στην σχολή Δημοσιογραφίας ήταν εκείνοι που λειτούργησαν κυριολεκτικά σαν δάσκαλοι. Σημαντικοί άνθρωποι πάνω απ’ όλα και μετά καθηγητές. Μας μάθαιναν τι σημαίνει πραγματική Δημοσιογραφία, πως γίνεται και γιατί, και πως πρέπει να σέβεσαι αυτό το επάγγελμα. 



- Ανάμεσα στο ρεπορτάζ, τη ραδιοφωνική και την τηλεοπτική παραγωγή, ποιες είναι οι ομοιότητες κι οι διαφορές;


- Το ρεπορτάζ, μπορεί να είναι και ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό. Με τη λέξη ρεπορτάζ, ουσιαστικά χαρακτηρίζουμε την κάλυψη ενός γεγονότος, που αμέσως μετά γίνεται  γραπτός ή  προφορικός λόγος για να μεταφερθεί στο κοινό μας. Ένα γεγονός που το αναλύουμε, το σχολιάζουμε, το μεταφέρουμε μέσω λέξεων στο κοινό. Έτσι προκύπτει το κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και καλλιτεχνικό ρεπορτάζ. Στο ραδιόφωνο το ρεπορτάζ για να ακουστεί σωστά και κατανοητά θέλει σωστό τρόπο ραδιοφωνικής απόδοσης και μετάδοσης, γιατί το ραδιόφωνο έχει να κάνει μόνο με λόγο, αυτή είναι και  η δύναμή του. Στην τηλεόραση, το ρεπορτάζ, επειδή μεταδίδεται με το πάντρεμα της εικόνας και του λόγου, θέλει τα σωστά και πειστικά πλάνα, σε συνδυασμό με την  αντικειμενική δημοσιογραφική κάλυψη. Η παράγωγη, είτε ραδιοφωνική, είτε τηλεοπτική είναι ένα άλλος μεγάλος, μαγικός κόσμος. Δημιουργικός, εμπνευσμένος από το σήμερα, γεμάτος από έξυπνες ιδέες, και με τεχνική. 



- Εσύ θα ήθελες – αν υπήρχαν τα εχέγγυα – να αναλάβεις μια τηλεοπτική εκπομπή; Κι αν ναι, τι είδους και ύφους; 


- Η τηλεόραση έχει μια μαγεία, έχει κάτι τόσο ελκυστικό, κάτι μοναδικό. Η δύναμη της, είναι η εικόνα. «Μια εικόνα , χίλιες λέξεις» αυτό. Εγώ όμως αγαπώ το «Χίλιες λέξεις, μια εικόνα», και αυτό συμβαίνει  μόνο μέσα από το ραδιόφωνο. Έχεις τη δυνατότητα με τον λόγο σου και  την φωνή σου, να αφήσεις τους ακροατές να φτιάξουν τις δίκες τους εικόνες  και αυτό είναι πραγματικά μαγικό.






- Αν και μαθαίνω πως τα ενδιαφέροντα σου είναι το σινεμά, ο χορός και το θέατρο, έχει μπει – στη ζωή σου και στη δουλειά σου – και το ελληνικό τραγούδι, όσον αφορά τις δημόσιες σχέσεις δισκογραφικών και καλλιτεχνών. Πότε μπήκε κι αυτό, στη διαδρομή σου, ώστε να προστεθεί στα δημοσιογραφικά σου ενδιαφέροντα; 



- Οι δημόσιες σχέσεις,  έχουν άμεση σχέση με τα ΜΜΕ.  Από το 2008, που  κάνω ραδιόφωνο, είτε σε FM, είτε σε στούντιο παραγωγής ηχογραφημένες εκπομπές για ραδιοφωνικούς σταθμούς, είτε σε διαδικτυακούς γνωστούς σταθμούς, έμαθα μέσα από αυτή την εμπειρία μου, ότι το κομμάτι των δημοσίων σχέσεων παίζει σημαντικό ρόλο. Είναι εξάλλου κάτι πολύ ενδιαφέρον, γιατί  έχει  να κάνει με επικοινωνία, με κόσμο, με ανταλλαγή απόψεων. Είναι από τις ασχολίες μου, που υποστηρίζω με σεβασμό,  με εκτίμηση, με πολύ δουλειά. Όταν  συνεργάστηκα με δισκογραφική εταιρεία, αναλαμβάνοντας το τμήμα δημοσίων  σχέσεων, η αλήθεια είναι ότι  τότε άρχισα να καταλαβαίνω ποσό πολύ μ’ αρέσει αυτό το κομμάτι της δουλειάς.  



- Παραδίδεις μαθήματα ραδιοφωνικής παραγωγής κι εκφώνησης σε Ωδείο. Ποια είναι η εμπειρία σου; Τι παίρνεις και τι δίνεις από τη διδακτική;


- Όπως σου προανέφερα, από το 2008, ασχολούμαι με το ραδιόφωνο. Έχω περάσει από  πολλά στάδια. Της παραγωγής, της επιμελείας, της παρουσίασης, των συνεντεύξεων, ακόμη και των δημοσίων σχέσεων κυρίως στους  διαδικτυακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς με τους οποίους συνεργάστηκα. Στο Ωδείο, όπου παραδίδω μαθήματα ραδιοφωνικής παρουσίασης και εκφώνησης, εδώ και τρία χρόνια, μεταφέρω τις γνώσεις μου, τις εμπειρίες μου, και όπως πρόσφατα μου είπε  ένας μαθητής μου… «Κυρία Εγγλέζου διαβάζουμε στις σημειώσεις σας και ακούμε από εσάς, τίμια πράγματα»…. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο να ακούσεις από έναν νέο άνθρωπο, σε αυτή τη θολή, μπερδεμένη εποχή που ζούμε;


- Ποια θα ήταν, για σένα, η ιδανική ραδιοφωνική εκπομπή και με ποια θεματολογία;


- Για τα δεδομένα της εποχής μας, με όλες τις δυσκολίες, με όλες  τις αντιξοότητες, με προβληματισμένους ανθρώπους, με νέους και μεγάλους απαισιόδοξους και αρνητικούς, θεωρώ ότι αυτό που θα ήθελα, θα ήταν μια ραδιοφωνική εκπομπή, που θα μετέδιδε χαρά, αισιοδοξία, θετική σκέψη, πολύ γέλιο, και πολύ δυνατά συναισθήματα. Θα είχε ως πλάνο, την αγάπη, το σεβασμό, την εκτίμηση και τον έρωτα. Και εδώ έρχομαι και καταλαβαίνω, ποσό πολύ  μου λείπει το ραδιόφωνο, τον τελευταίο καιρό, που δεν παρουσιάζω  εκπομπή (χαχαχα)!






- Σε διακρίνει η θηλυκότητα, είσαι αυτό που λέμε ΓΥΝΑΙΚΑ, κι η ψυχοσωματική ομορφιά, με την αγαπητική σου σχέση με την κάμερα και το φακό, αλλά και τη ζεστασιά που εκπέμπεις, και την ευστροφία και την ετοιμολογία που σε διακρίνει. Θεωρείς πως κι αυτά τα προσόντα είναι απαραίτητα για μια δημοσιογράφο, όπως είναι για μια τραγουδίστρια και ηθοποιό;



- Καταρχήν, ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλη αυτή την περιγραφή Τάσο μου(πιο κόκκινη από παπαρούνα νιώθω… χαχαχα)! Γενικά θεωρώ πως, ότι μας έχει δώσει ο Θεός, με ότι μας έχει προικίσει, το εκτιμούμε και το υποστηρίζουμε! Ότι εκπέμπει ο καθένας μας είναι σημαντικό. Αν τώρα τα προσόντα που έχουμε, μπορούν να  υποστηρίξουν και τα ενδιαφέροντα μας και  τη δουλειά μας, τόσο το καλύτερο. Οι γυναίκες εξάλλου είμαστε πολύπλοκα όντα. Και αυτή η πολυπλοκότητα, είναι που προκαλεί το ενδιαφέρον. 







- Ο ρόλος της μάνας θα σε ενδιέφερε; Ή τα παιδιά σου είναι τα όνειρά σου; 



- Ο ρόλος της μάνας, είναι ιερός, σημαντικός, ουσιαστικός, απαραίτητος. Εννοείται ότι με ενδιαφέρει αυτός ο ρόλος. Και για να το τοποθετήσω καλύτερα, μ’ αρέσει ο ρόλος της συζύγου, συντρόφου και μητέρας. Γιατί η αλήθεια είναι, ότι ευτυχία είναι τα παιδιά, όπως λένε, αλλά η ευτυχία ξεκινάει από την ευτυχισμένη συντροφική σχέση, η όποια ολοκληρώνεται με τα παιδιά!!! 


- Ξέρω, ότι δεν είσαι αδιάφορη για την ιστορία τούτου του τόπου, και, κυρίως, για το πολιτικό γίγνεσθαι. Ποια είναι η θέση σου, ως πολίτης, για τα πράγματα, στη σημερινή Ελλάδα, της κρίσης;


- Δύσκολη εποχή, οικονομική αστάθεια, κοινωνική αναταραχή, πολιτική θολούρα, αμφισβητούνται τα πιστεύω μας,  και οι ιδεολογίες μας. Τραγικό αυτό. Με πονάει και με προβληματίζει πολύ. Αδικία διακρίνω γύρω μου, σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Οι νέοι άνθρωποι μπερδεμένοι πολύ, και οι μεγαλύτεροι πλέον δεν έχουν να δώσουν καμία  απάντηση σε όλα αυτά, τα γιατί και τα πως. Πιστεύω όμως στον αγώνα και στη διεκδίκηση πραγμάτων. Δεν παραδίδω τα όπλα. Πιστεύω στην δημοκρατία και στην ελεύθερη έκφραση. Στην εποχή μας πλέον, ο  καθένας μας πρέπει να αγωνίζεται για να κατακτήσει κάτι, πολύ περισσότερο από οτι κάποτε. Τίποτα δεν μας χαρίζεται.



  - Γιασεμή, μίλησέ μου λίγο, για την καθημερινότητά σου, τα χόμπυ σου, τις αγάπες σου, για τη Γιασεμή δηλαδή.



- Η καθημερινότητα είναι γεμάτη επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ελεύθερο χρόνο δεν έχω πολύ, αλλά δεν παραπονιέμαι γι’ αυτό, γιατί την αγαπώ τη δουλειά μου! Ωστόσο όταν έχω  χρόνο, θέλω να βλέπω θεατρικές παραστάσεις, πολύ κινηματογράφο, και την ένταση της εβδομάδας να την εξωτερικεύω στο χορό. Μ’ αρέσει πολύ να μαζευόμαστε με φίλες και να αναλύουμε από το πιο χαζό μέχρι το πιο ενδιαφέρον θέμα. Να αναλύουμε τις σχέσεις ανδρών και γυναικών και να βγάζουμε τα εσώψυχά μας. Να κάνουμε την δική μας ψυχανάλυση (χαχαχαχα…)!






- Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, με το μέλλον. Τι επιθυμείς, τι οραματίζεσαι, τι θέλεις να καταθέσεις και πώς να προχωρήσεις στο χώρο του δημοσιογραφίας, αλλά και της ζωής σου;



- Αυτό που επιθυμώ και οραματίζομαι, είναι να έχω μια ζωή γεμάτη από  όμορφες επαγγελματικές συνεργασίες, ανθρώπινες και οικονομικά αποδοτικές. Δημιουργικά χρόνια, με λιγότερη αδικία, και περισσότερη εκτίμηση. Και φυσικά η  προσωπική μου ζωή,  να  είναι ικανή, να με κάνει να ηρεμώ και  να ισορροπώ. Αγάπη, έρωτας και συναισθήματα στο κόκκινο.
         Τάσο μου, σε ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας,  για το χρόνο σου και  για τη φιλοξενία στο μπλοκ σου, στο TA-SOS.BLOGSPOT.COM. Τιμή μου κα χαρά, που ένας έμπειρος άνθρωπος του χώρου, μου αφιέρωσε χρόνο και χώρο στο blog  του!
Υ.Γ.  Μας λείπει το orfeas.gr  από τη μουσική ενημέρωση!!!


Επισκεφτείτε:


- https://el-gr.facebook.com/giasemi.egglezou?viewer_id=0

- https://twitter.com/giasemh

-   - http://instagram.com/giasemi_egglezou





Τάσος Καραντής

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Συγκυβέρνηση(ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) : προεκλογικός αγώνας με επικηρυγμένες κεφαλές αλεπούδων έναντι 13 ευρώ!

Συγκυβέρνηση(ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) : προεκλογικός αγώνας με επικηρυγμένες κεφαλές αλεπούδων έναντι 13 ευρώ!





Λένε, πως, οι εκλογές της 25/1/2015 είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της μεταπολίτευσης.


Θα αποδειχθεί, σύντομα, η κρισιμότητα τους, από πολλές σκοπιές, αλλά, σίγουρα είναι κι αισχρές, με πρωταγωνίστρια τη συγκυβέρνηση(ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), που έφτασε να χρησιμοποιήσει μέχρι και την άγρια πανίδα της πατρίδας μας στον προεκλογικό της αγώνα.


Αλλά ας τα δούμε λίγο με μια, χρονική και λογική σειρά.


Πριν λίγο καιρό ολοκληρώθηκε ο αεροεμβολιασμός – με ελικόπτερα – στα βουνά της Ελλάδας, λόγω κάποιων κρουσμάτων λύσσας στις ελληνικές αλεπούδες, μάλλον «εισαγόμενο»(η λύσσα έχει εξαλειφθεί – επίσημα –α πό την Ελλάδα, από το 1987…), από τα σύνορα, σε συνδυασμό με την αμέλεια, προφανώς, Ελλήνων κτηνοτρόφων και κυνηγών των συνόρων, όσον αφορά τα ζώα τους.


Βλ. σχετικά με το θέμα εδώ : http://www.zougla.gr/perivallon/article/emvoliasmi-ton-kokinon-alepoudon-gia-tin-antimetopisi-tis-lisas


Με αφορμή του γεγονός αυτό,  και με βάση τη διαδικασία περισυλλογής δειγμάτων, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, έρχεται, 13 ημέρες πριν τις εκλογές της 25-1-2015, με απόφαση, δηλαδή, της 12-1-2015 να επικηρύξει(ουσιαστικά) την αλεπού, έναντι 13 ευρώ το κεφάλι της!





Το θέμα και το όλο πρίσμα της προεκλογικής εκμετάλλευσης το μαθαίνουμε από τα ίδια τα κυνηγετικά σωματεία, τα οποία ενημερώνουν τους κυνηγούς – μέλη τους ως εξής : «13 ευρώ για κάθε θηρευμένη αλεπού»!


Βλ. σχετικά με το θέμα εδώ :    http://www.ihunt.gr/content/13-eyro-gia-kathe-thireymeni-alepoyhttp://www.knf.gr/13-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89-%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%B6%CE%B5%CF%84/

 
Δηλαδή, μιλάμε, για ένα αισχρό προεκλογικό – ψηφοθηρικό σκάνδαλο της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ!


Θέλεις ένα οικονομικό κίνητρο(σε καιρούς ανεργίας) για να ψηφίσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ;


Φέρε ένα κομμένο κεφάλι αλεπούς(!) και θα παίρνεις 13 ευρώ ανά κεφάλι!






Μην σας φαίνεται αστείο! Στην 5ετία της οικονομικής κρίσης στην  Ελλάδα τα έχουμε «δει όλα» στην Ελλάδα της φτώχεια της ανεργίας και της πείνας. Μέχρι και οικογένεια κυνηγού στην  Εύβοια να τρώει αλεπού! Βλ. : http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/128559/oikogeneia-stin-eyvoia-anti-gia-arni-efage-alepoy & http://mao.gr/kyuub/






Καταλαβαίνετε, πόσοι άνεργοι, σε οικονομική δυσχέρεια κλπ., θα εκμεταλλευτούν αυτήν την «επικήρυξη» για να μαζέψουν κεφάλια(αλεπούδων) και χρήματα, ευχαριστώντας τον «εργοδότη» τους με την «πώληση» της ψήφου τους…


Τίθεται, λοιπόν, ένα βασικό ερώτημα : το ελληνικό κράτος αδυνατεί να κάνει το ίδιο την περισυλλογή; Και πρέπει να μισθώνει κυνηγούς με τα χρήματα των φορολογουμένων Ελλήνων πολιτών, ανάμεσα στους οποίους ανήκει και μεγάλη πλειοψηφία, φιλόζωων, φυσιολατρών κι οικολόγων, όπου είναι αντίθετοι στο – καταστροφικό για την ελληνική πανίδα – κυνήγι κι υπέρ της κατάργησής του;!







Κι αυτό – ενώ η κυνηγετική περίοδο λήγει στις 28/2 – να γίνεται 13 ημέρες πριν τις εκλογές;!


Τι κάνει νιάου – νιάου στα κεραμίδια;…


Το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, λοιπόν, με υπογραφή του Γενικού Γραμματέα του Μόσχου Κορασίδη(ΠΑΣΟΚ), και με αφορμή τον αερομβολιασμό για κρούσματα λύσσας σε αλεπούδες, επικηρύσσει(επί της ουσίας) τις αλεπούδες και προτρέπει τους κυνηγούς να τις σκοτώνουν(για να ελεγχθούν για λύσσα), όπου, προσκομίζοντας το … κεφάλι τους, θα λαμβάνουν το ποσό των 13 ευρώ ανά κεφάλι αλεπούς!






Να υπενθυμίσουμε, ότι από το 1993, η αλεπού έχει βγει(μετά από αγώνα του ακτιβιστή δικηγόρου Άγγελου Αγγελέτου, με προσφυγή στο Σ.Τ.Ε./ απόφαση 366/1993) από τα επιβλαβή είδη(ώστε να αμείβεται η θανάτωσή της) και παραμένει, δυστυχώς, στα θηρεύσιμα(χωρίς αμοιβή φυσικά!).


Κι έρχεται τώρα ο κ. Κορασίδης και το Υπουργείο, με απόφαση της 12/1/1015(13 μέρες πριν τις εκλογές της 25/1/2015) να τις επικηρύξει…






Ανάμεσα στα άλλα γράφει η υπουργική απόφαση:

«…Οι κυνηγοί κατά τη διάρκεια αποκλειστικά της κυνηγετικής περιόδου και μέχρι την 28η Φεβρουαρίου 2015, δύνανται να προσκομίζουν κάποια επιπλέον δείγματα θανατωμένων αλεπούδων στις αρμόδιες κτηνιατρικές αρχές διενεργώντας εξόδους χωρίς τη συνοδεία των λοιπών μελών των συνεργείων δίωξης στις Περιφερειακές Ενότητες Εφαρμογής του Προγράμματος. H κατανομή των συλλεγόμενων δειγμάτων - ζώων θα διενεργείται κατά τέτοιον τρόπο ανά Περιφερειακή Ενότητα, έτσι ώστε ο απαιτούμενος αριθμός δειγμάτων- ζώων ανά 100 km² (2 ζώα ανά 100τχμ) να συλλέγεται από όλη την έκταση της επιφάνειας αυτής και όχι από το ίδιο σημείο ή από γειτονικά σημεία.


Υπενθυμίζεται ότι τα ζώα που προσκομίζονται και θανατώνονται θα πρέπει να ανήκουν στον υγιή πληθυσμό ζώων(ΣΣ. ;!...).

 Οι κυνηγοί βάσει της Κοινής Υπουργικής Απόφασης των οικονομικών ενισχύσεων του έτους 2015 που θα συνταχθεί προσεχώς ΘΑ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ 13 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΝΕΚΡΗ ΑΛΕΠΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΟΜΙΖΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΑΝΑΤΩΣΗ στην τοπική κτηνιατρική αρχή (προκειμένου να είναι εφικτή η συλλογή δειγμάτων από το ζώο), ενώ τεκμήριο για το κάθε δείγμα (αλεπού που έχει θανατωθεί) θα αποτελεί το πλήρως συμπληρωμένο «Έντυπο Αποστολής δειγμάτων από κυνηγούς για το Πρόγραμμα Ενεργητικής Επιτήρησης της Λύσσας» το οποίο και θα φυλάσσεται στην τοπική κτηνιατρική υπηρεσία…






…Η συλλογή αίματος από τα ζώα και κεφαλής αυτών θα διενεργείται τηρώντας όλα τα απαιτούμενα μέτρα βιοασφάλειας, από τον/τους κτηνίατρο/ους της αρμόδιας Κτηνιατρικής Υπηρεσίας της Περιοχής μετά από την προσκόμιση αλεπούδων από τους κυνηγούς ή τα συνεργεία δίωξης…».


Η αλεπού – αυτό το συμπαθές και χρήσιμο της πανίδας της πατρίδας μας - έχει μια αιματοβαμμένη ιστορία, από το χαρακτηρισμό του ως… επιβλαβή, τον αποχαρακτηρισμό του(από το νομικά αγώνα ενός πολίτη – άξιου συγχαρητηρίων), αλλά, την παραμονή του, ακόμα, δυστυχώς, στα θηρεύσιμα είδη :

Πενήντα χιλιάδες αλεπούδες σκοτώνονταν κάθε χρόνο στην Ελλάδα ως το 1992!  Μια ολόκληρη ελληνική πόλη αφανιζόταν κάθε χρόνο! Γενοκτονία! Βλ. http://www.oplognosia.com/thiramata/thiramata5.php






Για αρκετές δεκαετίες, δηλαδή, η αλεπού θεωρείτο επιβλαβές είδος και ήταν επικηρυγμένη σύμφωνα με την ετήσια ρυθμιστική απόφαση κυνηγιού. Οι κυνηγοί παρέδιδαν στις δασικές αρχές τεκμήρια θανάτωσης αλεπούδων (π.χ. πόδια) και λάμβαναν χρηματικό ποσό (1000 δρχ. το 1988) ως αμοιβή. Το 1993 ήταν το έτος της επίσημης κατάργησης του όρου «επιβλαβή» και παύσης της επ’ αμοιβή δίωξης της αλεπούς. Πηγή : dasarxeio.com


Και τώρα της δίνουν τη χαριστική βολή!






Έχουμε αισθανθεί στη ζωή μας τον βιασμό μας ως πολίτες, από την συγκυβέρνηση του μνημονίου, που υποδούλωσε και κατέστρεψε την πατρίδα μας τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας, και συνεχίζουμε να βλέπουμε, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, και τον αμοραλισμό της για την ελληνική πανίδα, που αποτελεί τον οικολογικό μας πολιτισμό, φτάνοντας στα χαμηλότερα σκαλοπάτια του… «κυνηγιού κεφαλών» άμοιρων ζώων, ως είδος προεκλογικού αγώνα…


Στο δικό μας χέρι είναι να βάλουμε ένα ΤΕΛΟΣ σε ΟΛΑ ΑΥΤΑ!






Τάσος Καραντής

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Έλενα Κοσμά: «Περιμένω τα πάντα και τίποτα»

Έλενα Κοσμά: «Περιμένω τα πάντα και τίποτα»






Με την Έλενα Κοσμά, είχα την, καλή, τύχη, να συνεργαστώ μαζί της, στο διαδικτυακό μουσικό περιοδικό, που λειτουργούσα παλιότερα(e-orfeas.gr), όπου είχε τη μόνιμη στήλη της(«Dum Spiro Spero»), αλλά, γενικότερα, έγραφε.

Έτσι και την γνώρισα, ως μια μουσικό-δημιουργό-ερμηνεύτρια, που ήταν, ταυτόχρονα, χρονικογράφος, αρθρογράφος, αλλά και ποιήτρια!

Με την Έλενα, έχουμε παρακολουθήσει μαζί, δεκάδες μουσικές παραστάσεις, έχουν κάνει ατέλειωτες συζητήσεις για την Τέχνη και τη Ζωή, όπου διέκρινα τη δημιουργικότητά της, το κοφτερό πνεύμα της και την πολυσχιδή της προσωπικότητα, κι, ειλικρινά, είμαι πολύ ευτυχής, που – μέσω αυτής της συνέντευξης – σας την παρουσιάζω, με αφορμή το τραγούδι της(που κυκλοφόρησε από το Ogdoo Music Group ), τις «Παραισθήσεις».

Καλή σας ανάγνωση κι ακρόαση!



- Έλενά  μου, σε μια συνέντευξη – γνωριμίας, για τους αναγνώστες του δημοσιογραφικού μου μπλογκ TA-SOS (http://www.ta-sos.blogspot.gr/), πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Κι εννοώ, το πότε, το πώς και το γιατί, της έναρξης της σχέσης σου με τη μουσική και το τραγούδι.



- Η μουσική!  Νομίζω πως γεννήθηκε μέσα μου, μαζί κι αυτή με εμένα. Ένα παιδικό αγιοβασιλιάτικο πλαστικό πιανάκι στη Β’ δημοτικού ήταν αρκετό για να καταλάβουν οι δικοί μου, πως κάτι… μου συμβαίνει. Η συνέχεια δεν ήταν εύκολη, τα μαθήματα πιάνου ήταν ένα είδος πολυτέλειας και φυσικά κανένας δεν πίστευε ότι θα συνεχίσω. Μάλλον περίμεναν πότε θα βαρεθώ. Ευτυχώς που συνέβη το αντίθετο, διαφορετικά βαρετή θα ήταν ζωή μου. 



- Ποια ήταν τα πρώτα μουσικά σου ακούσματα (δημιουργοί και φωνές), αλλά κι αυτά, που σου καθόρισαν – αν νομίζεις, πως κάποια συγκεκριμένα σε επηρέασαν καθοριστικά – το ύφος σου, το είδος και την ερμηνευτική τοποθέτηση της φωνής σου.



- Παρότι σπούδασα κλασσική μουσική (πιάνο), ήμουν από εκείνες που πατούσαν διαρκώς τη σουρτίνα για να μην ακούσουν στο ωδείο ότι εκτός από κλασσικά κομμάτια παίζω Χατζιδάκι και Σπανό. Η εποχή των δύο, πιστεύω πως καθόρισε τη μουσική μου παιδεία, έμαθαν δηλαδή από νωρίς τα αυτιά μου να μπορούν να ξεχωρίζουν την καλή από την όχι καλή μουσική. Τόσο οι μετέπειτα μουσικές μου επιλογές, όσο και η έννοια της Τέχνης στη ζωή μου, πιστεύω πως με έχουν επηρεάσει όχι μόνο σε καλλιτεχνικό, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο. Εύχομαι ταυτόχρονα πως έχουν δημιουργήσει και την δική μου ερμηνευτική ταυτότητα.



- Γράφεις το βιογραφικό σου : «Ολοκλήρωσε τις μουσικές της σπουδές. Είναι δασκάλα πιάνου και ταυτόχρονα εργάζεται ως μουσικός - τραγουδίστρια.». Ήταν μια συνειδητοποιημένη απόφαση, ή, μια καλή, και για σένα και για μας (όπως αποδείχτηκε) συγκυρία, που πήρες την απόφαση για ενασχόληση με το τραγούδι;



- Στα χρόνια του λυκείου προέκυψε το τραγούδι έξω από τους τοίχους του σπιτιού μου. Ήταν η μόνη ευκαιρία που είχα για να μπορέσω να καλύψω οικονομικά τις μουσικές μου σπουδές. Εκείνες βέβαια τελείωσαν, αλλά το τραγούδι παρέμεινε. Ύστερα ήρθαν τα μαθήματα πιάνου για να μπορώ να τραγουδάω εκείνα τα τραγούδια που θα με κάνουν να νιώθω καλά. Τώρα αυτοί οι δύο δρόμοι είναι παράλληλα. Η καλλιτεχνική μου πορεία ήταν και παραμένει δύσκολη μα ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα… ακόμα και τα όνειρα κόποις κτώνται. 



- Ταυτόχρονα τελειώνεις τις σπουδές σου στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ανοιχτό Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Είναι μια παράλληλη, με τη μουσική, διαδρομή σου;



- Οι σπουδές! Πράγματι, άλλη μια παράλληλη διαδρομή. Διάφορες διαδρομές, θα έλεγα, που έχουν την ίδια κατεύθυνση, το «κέντρο». Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος για να φτάσεις εκεί, στο «κέντρο», που δεν είναι ποτέ ίδιο για όλους. 


- Έχεις συνεργαστεί με αξιόλογους ανθρώπους της ελληνικής μουσικής σκηνής, αλλά, καλύτερα, να μας μιλήσεις εσύ, γι’ αυτό το κεφάλαιο, της μέχρι τώρα διαδρομής σου, κάνοντας τις στάσεις, που εσύ κρίνεις, ότι πρέπει.



- Οι συνεργασίες είναι οι ωραίες στιγμές της «δουλειάς». Αφήνουν αναμνήσεις και ανεκτίμητης αξίας εμπειρίες. Κάποιες από αυτές ήταν με το Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Δημήτρη Ιατρόπουλο, τον Δάκη, τον Μιχάλη Βιολάρη, τον Κώστα Μακεδόνα, τον Μιχάλη Δημητριάδη και πολλούς ακόμα αξιόλογους καλλιτέχνες.  



- Μόλις κυκλοφόρησε – από το  Ogdoo Music Group - το καινούριο τραγούδι σου «Παραισθήσεις» (σε δική σου μουσική και στίχους), όπου λειτουργεί ως προπομπός της πρώτης σου προσωπικής σου δισκογραφικής δουλειάς. Μίλησέ μου για το όλο πρότζεκτ του πρώτου επερχόμενου δίσκου σου.



- Οι «Παραισθήσεις» είναι ένα δείγμα, ή, μάλλον, μια πρώτη γνωριμία, μια κι είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζω κάτι τόσο πολύ δικό μου. Στα επόμενα σχέδια μου είναι η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης δισκογραφικής δουλειάς με δικά μου τραγούδια. Το Ogdoo Music Group στηρίζει τα βήματά μου και το ευχαριστώ. 







- Χρονογραφήματα και άρθρα σου σχολίων δημοσιεύονται στον Τύπο και σε ηλεκτρονικά περιοδικά, ενώ έχεις κυκλοφορήσει και δυο ποιητικές συλλογές. Αυτή είναι η άλλη, ξέχωρα ή συνάμα, με τη μουσική, δημοσιοποίηση της στάσης σου και των κοινωνικοπολιτικών θέσεών σου;



- Το να μπορώ να γράφω μου δημιουργεί μια αίσθηση ελευθερίας, ακόμα μεγαλύτερη από το να μπορώ να λέω δυνατά τις σκέψεις μου, ίσως, γιατί, γράφοντας, το μυαλό κάνει μια ανάλυση, που ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να φτάσει. Είναι τόσα πολλά και γρήγορα όσα συμβαίνουν γύρω μας, που δύσκολα να μην αγγίξουν όχι μόνο καλλιτέχνη, αλλά και τον πιο αδιάφορο Έλληνα. Πολλές φορές γράφω με το όνομα μου, άλλες πάλι με ψευδώνυμο. Δεν κρύβομαι, αλλά προτιμώ οι άνθρωποι να βγάζουν συμπεράσματα από ένα κείμενο – άποψη, παρά από χίλιους άλλους δύο αδιάφορους λόγους. Με χαροποιεί που υπάρχει η δυνατότητα, ηλεκτρονικά τουλάχιστον, να δημοσιεύει κάποιος την άποψή του χωρίς λογοκρισία, αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως μερικές φορές η ελευθερία είναι ελεύθερη. Όσο για την ποίηση, πολύ θα ήθελα να μάθω να ποιώ σωστά το λόγο…









- Την πρώτη σου δημόσια εμφάνιση την έκανες στη βουλή των Εφήβων το 1996. Το πολιτικό μας τοπίο, αντίστοιχα, πως το βλέπεις σήμερα;



- 1996 – 2015. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και η ελληνική βουλή παραμένει εφηβική…




- Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, με το καλλιτεχνικό σου μέλλον. Είσαι νέα, έχεις το χρόνο σύμμαχό σου. Τι επιθυμείς, τι οραματίζεσαι, τι θέλεις να καταθέσεις και πώς να προχωρήσεις στο χώρο του τραγουδιού;



- Θέλω να μπορώ να ονειρεύομαι και να δημιουργώ. Έχω μάθει να περιμένω τα πάντα και το τίποτα. Το ίδιο να περιμένετε και εσείς από εμένα. Τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει ο χρόνος.


Ακούστε:

Έλενα Κοσμά «Παραισθήσεις» (Νέο Digital Single)

http://www.ogdoo.gr/diskografia/akou-to-tragoudi-mou/elena-kosma-paraisthiseis-neo-digital-single


Επισκεφτείτε:

Έλενα Κοσμά (Facebook Page)

https://www.facebook.com/pages/Elena-Kosma-%CE%88%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CE%9A%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%AC/1390507361242012?ref=hl





Τάσος Καραντής

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Στεφανία : « Η μουσική είναι, πάντα, ενεργά, μέρος της ζωής μου »

Στεφανία : « Η μουσική είναι, πάντα, ενεργά, μέρος της ζωής μου »






Τη Στεφανία τη γνώρισα από το συντοπίτη και φίλο, πολυγραφότατο και πολυσύνθετο δημιουργό Ανδρέα Λάμπρου, ο οποίος και της ετοιμάζει και το πρώτο προσωπικό cd.
Η Στεφανία ανήκει στις φωνές, που τις ακούς και σταματάς(!), δεν(τις) προσπενάς.
Σταμάτησα, λοιπόν κι εγώ, γνωρίστηκα μαζί της, αναπτυχθήκε μια αλληλοεκτίμηση και συμπάθεια, κι αυτή τη γνωριμία μαζί της(με τη μορφή συνέντευξης) σας τη μεταφέρω(μαζί με τα τραγούδια της – προάγγελους, που κυκλοφορούν), για να την γνωρίσετε, και κυρίως, να την ακούσετε, κι εσείς!



- Στεφανία μου, σε μια συνέντευξη – γνωριμίας, για τους αναγνώστες του δημοσιογραφικού μου μπλογκ TA-SOS (http://www.ta-sos.blogspot.gr/), πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Κι εννοώ, το πότε, το πώς και το γιατί, της έναρξης της σχέσης σου με τη μουσική και το τραγούδι.



- Tάσο μου, είναι χαρά μου που τα λέμε μαζί σε αυτήν τη συνέντευξη, καθώς είσαι ένας δημοσιογράφος που εκτιμώ ιδιαίτερα(από το e-orfeas ακόμη!), και, δοθείσης της ευκαιρίας, ναι, ας το πιάσουμε από την αρχή, δηλαδή την σχετική προσωπική μου… προϊστορία αυτής της σχέσης! (γέλιο). Θα σου πω πολύ απλά, πως, στην οικογένεια, από παιδάκι, κι όσο πρωτοθυμάμαι τον εαυτό μου - από περίπου τα 5 μου χρόνια - η μουσική, ο χορός και το τραγούδι ήταν από τα αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινότητας. Φυσικά, δεν εννοώ πως κάθε μέρα υπήρχε γλέντι(!), αλλά έδιναν σταθερά και ουσιαστικά το παρών. Ένα παρών που η τέχνη κι ειδικότερα με την μορφή της μουσικής - ως ένας από τους πιο προσιτούς ίσως τρόπους έκφρασής της νομίζω - μπορεί και μας συντροφεύει σε κάθε στιγμή της ζωής μας, στα καλά και στα δύσκολα, και αναλόγως επιδρά επάνω μας, στο πνεύμα και την ψυχή μας.



- Ποια ήταν τα πρώτα μουσικά σου ακούσματα(δημιουργοί και φωνές), αλλά κι αυτά, που σου καθόρισαν – αν νομίζεις, πως κάποια συγκεκριμένα σε επηρέασαν καθοριστικά – το ύφος σου, το είδος και την ερμηνευτική τοποθέτηση της φωνής σου.



- Ως πρώτα μουσικά ακούσματα είχα κυρίως αυτά που άκουγαν και αγαπούσαν πιο πολύ οι γονείς μου, όπως είναι ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρινέλλα, ο Στράτος Διονυσίου, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Χάρις Αλεξίου, η Τζένη Βάνου και η Βίκυ Μοσχολιού. Με δημιουργούς ήρθα σε επαφή αργότερα, ξεκινώντας από την χορωδιακή δραστηριότητα και πέρα, κι ειδικά έκτοτε γνώρισα και τραγούδησα τους Μάνο Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Μάριο Τόκα, Νότη Μαυρουδή, Σταμάτη Σπανουδάκη κ.ά. Είμαι ευτυχής για αυτό το γεγονός, καθώς οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες (ερμηνευτές και δημιουργοί) θεωρώ πως αποτέλεσαν πολλαπλώς πολύ σημαντική πηγή επιρροής για την μετέπειτα καλλιτεχνική μου έκφραση.





- Γράφεις στο βιογραφικό σου : «Από μικρή ηλικία άρχισε να μαθαίνει μουσική, ενώ η  πρώτη της επαφή με το πιάνο ήταν σε ηλικία 7 ετών. Στην ηλικία των 15 ετών η Στεφανία αρχίζει να κάνει σόλο εμφανίσεις και αργότερα δημιουργεί νεανικό συγκρότημα και δίνει μουσικές συναυλίες.». Ήταν μια συνειδητοποιημένη απόφαση, ή, μια καλή, και για σένα και για μας(όπως αποδείχτηκε) συγκυρία, που πήρες την απόφαση για ενασχόληση με το τραγούδι;



- Σε ευχαριστώ πολύ για το «καλή και για μας συγκυρία». Όπως είπαμε η μουσική ήταν ενεργά μέρος της ζωής μου, από μικρό παιδάκι, οπότε θα έλεγα πως η ενασχόλησή μου, ιδιαίτερα με το τραγούδι, ήταν, από τα πρώτα χρόνια, μια φυσική εξέλιξη της αγάπης μου για αυτό που πήγαζε από μέσα μου, η οποία μετέπειτα απέκτησε την μορφή απόφασης, αν θέλεις, όταν κλήθηκα να επιλέξω διαδρομή σε αυτήν τη ζωή!



- Έκανες μαθήματα φωνητικής, κι από το 2003, συμμετέχεις επαγγελματικά σε μουσικές παραγωγές, ενώ, συνάμα, παίρνεις μαθήματα μουσικής θεωρίας από καταρτισμένο ωδείο, και τελειοποιείς τις γνώσεις σου στα πλήκτρα και την ηλεκτροακουστική κιθάρα. Ταυτόχρονα όμως έχεις σπουδάσει αγγλική φιλολογία κι έχεις μάθει κι άλλες γλώσσες(γαλλικά & ισπανικά).Ήταν μια παράλληλη διαδρομή(ωφέλιμη – η γνώση ξένων γλωσσών - και για την ενασχόλησή σου με το τραγούδι), ή ακόμα, αμφιταλαντευόσουν για τον ποιο επαγγελματικό δρόμο θα ακολουθήσεις;



- Για να είμαστε ειλικρινείς, η πρώτη κουβέντα που θα σου πει κάποιος όταν μάθει πως είσαι τραγουδιστής/στρια, είναι «Άσε παιδί μου, είναι πολύ δύσκολος χώρος, κάνε το για χόμπι σου και κοίταξε να κάνεις κάποιο άλλο επάγγελμα πιο σίγουρο»! Μέσα σε λίγες λέξεις όλο και κάποια χορδή σου θα χτυπήσει. Πέρασα τις αμφιταλαντεύσεις και ανασφάλειές μου μπορώ να πω έντονα, ειδικά στην αρχή. Ε, εγώ αυτό όμως που θεωρώ πως έκανα λοιπόν ήταν, ότι από τη μία δεν παράτησα τις σπουδές μου που ήταν αποτέλεσμα κόπου και επίσης επιλογή, κι από την άλλη δεν πρόδωσα την καλλιτεχνική αγάπη μου (τραγούδι) μέχρι και σήμερα. Το παράξενο δε, που συνέβαινε μέσα σε αυτήν τη δεκαετία και πλέον, είναι ότι όποτε πήγαινα να απεμπλακώ από αυτό λόγω διαφόρων εμποδίων και απογοητεύσεων, το τραγούδι με έναν μαγικό τρόπο μου χτυπούσε και πάλι την πόρτα γεμίζοντάς με δύναμη και διάθεση για να συνεχίσω.



- Οι live συνεργασίες σου είναι συνυφασμένες με το πάλκο(πρώτη σου δουλειά με τον αδερφό του Τάκη Σούκα),όπου συνόδευες τον Αντώνη Παπαϊωάννου (το γιο του μεγάλου Γιάννη Παπαϊωάννου), αλλά, καλύτερα, να μας μιλήσεις εσύ, γι’ αυτό το κεφάλαιο, της μέχρι τώρα διαδρομής σου, κάνοντας τις στάσεις, που εσύ κρίνεις, ότι πρέπει.



- Καταρχήν οφείλω να πω πως αγαπώ όλες μου τις συνεργασίες, γιατί όλες είχαν κάτι που μου προσέφεραν, κάτι που μου πήραν, και κυρίως κάθε μια χωριστά ως μέρος της ζωής μου. Δε σου κρύβω πως αισθάνομαι ευτυχής για τις μέχρι τώρα στάσεις και θα αναφέρω κάποιες χαρακτηριστικά όπως μου έρχονται στο μυαλό. Από την πρώτη μου live συνεργασία θα έλεγα πως έπεσα κατευθείαν σε βαθιά νερά, καθώς είχα να κάνω με σπουδαίους επαγγελματίες μουσικούς και καλλιτέχνες, όπως ο αδερφός του αγαπημένου Τάκη Σούκα, και με ένα πλήρες πρόγραμμα δίχως αναλόγιο, ό,τι θα απαιτούσε δηλαδή ένας χώρος με ζωντανό πρόγραμμα σε αξιόλογο κέντρο διασκεδάσεως στην Αθήνα. Στην συνέχεια ακολούθησαν συναυλίες ενώ έχω κάνει εμφανίσεις από πιάνο-μπαρ, χώρους τύπου μπουάτ -όπως στο Γκάζι - έως και σε ρεμπέτικο πάλκο, στη Ν. Ερυθραία, όπου έλεγα τα λαϊκά τραγούδια του προγράμματος, έχοντας την τύχη και τη χαρά να συνεργαστώ και να συνοδεύω τον ρεμπέτη Αντώνη Παπαϊωάννου. Επίσης, από τις πιο πρόσφατες συνεργασίες που θυμάμαι αυτή τη στιγμή και ξεχωρίζω, είναι και οι εμφανίσεις στα βόρεια προάστια υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του μαέστρου Τεό Λαζάρου (ιδρυτικό μέλος του μουσικού συνόλου «Ρωμιοσύνη», επί μακρόν μαέστρος της Λαϊκής Ορχήστρας "Μίκης Θεοδωράκης", κλπ.). Εκεί συνεργαστήκαμε άψογα, μαζί και με άλλους αξιόλογους καλλιτέχνες, με τους περισσότερους από τους οποίους τυχαίνει να είμαστε και φίλοι ως και σήμερα.






- Έχουν κυκλοφορήσει στο YouTube τα καινούρια τραγούδια σου(«Γιορτάζω», «Καλό μήνα», «Σε χρειάζομαι») σε μουσική και στίχους του Ανδρέα Λάμπρου, όπου λειτουργούν ως προάγγελος μιας ολοκληρωμένης δισκογραφικής δουλειάς σου, που θα βγει σε λίγους μήνες. Μίλησέ μου για τη γνωριμία σου και τη συνεργασία με τον Ανδρέα Λάμπρου, καθώς και για το όλο πρότζεκτ και τους άλλους συντελεστές του πρώτου επερχόμενου δίσκου σου.



- Θα πρέπει να σου πω πως είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή την γλυκιά – θα την χαρακτήριζα - συγκυρία, όπου η γνωριμία οδήγησε και στη σημερινή φιλία και συνεργασία για την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού δίσκου για μένα. Ο Ανδρέας Λάμπρου είναι από τους πρώτους ανθρώπους που συνάντησα στην αφετηρία της καλλιτεχνικής μου διαδρομής ως τραγουδίστρια επαγγελματικά, όταν παράλληλα εκείνος ξεκινούσε την δισκογραφία και ετοίμαζε το πρώτο του τραγούδι για τον διαγωνισμό της Eurovision πριν από περίπου μια δεκαετία. Σε αυτήν την πρώτη συνάντηση βασική «αυτουργός» στάθηκε η αγαπημένη καθηγήτρια μουσικής, που είχα τη χαρά και την τιμή να ‘ναι χορωδός μου, κα Πέρσα Λαζάρου. Το απίστευτο είναι, πως μετά από μια δεκαετία, με έναν μαγικό τρόπο, όπως η ζωή συνήθως ξέρει, και ενώ είχε κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ένας ξεχωριστός δημιουργός(και συντοπίτης μου), όπως είναι ο αγαπημένος και σπουδαίος ποιητής Μάνος Ελευθερίου, στάθηκε απροσχεδίαστα η αφορμή να διασταυρωθούν και πάλι οι δρόμοι μας, με το «ταλαντούχο παιδί» όπως μου ανέφερε, με το οποίο γνωριζόταν επαγγελματικά και δεν ήταν άλλος από τον (σημερινό φίλο, δημιουργό και παραγωγό μου) Ανδρέα Λάμπρου! Ξαναπιάσαμε το νήμα με τον Ανδρέα από κει που το είχαμε αφήσει. Αμέσως διαπιστώθηκε πολύ καλή χημεία μεταξύ μας και με σταθερά βήματα στήθηκε η ιδέα της δισκογραφικής εισαγωγής μου στο τραγούδι με βασικό συνθέτη και παραγωγό τον ίδιο(έχοντας ήδη εκείνος στο ενεργητικό του πολλές εξαιρετικές δισκογραφικές συνεργασίες, ανάμεσα σε αυτές εκείνες με τον Γιώργο Νταλάρα και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη), ο οποίος θα «ντύνει» μουσικά τις δημιουργίες γνωστών ταλαντούχων στιχουργών, όπως είναι ο Πάνος Φαλάρας, η Ρεβέκκα Ρούσση, η Ελένη Γιαννατσούλια, ο Νίκος Βαξαβανέλης, η Υρώ Τριγώνη, ο Τάσος Βουγιατζής. Η εξήγηση -απάντηση για τη μορφή αυτού του πρότζεκτ δίνεται εύκολα από το γεγονός ότι το μότο που λέει πως «η μουσική είναι μια, με πολλά πρόσωπα και διαθέσεις […]» είναι κοινός μας παρονομαστής! Και κατά συνέπεια, αυτό που χαρακτηρίζει τον επερχόμενο προσωπικό μου δίσκο, σε λίγους μήνες με το καλό. Δημιουργήθηκε εμπιστοσύνη μεταξύ μας για την οποία και είμαι ευγνώμων και επίσης τον ευχαριστώ ιδιαίτερα, καθώς και όλους τους συντελεστές και τον καθένα χωριστά! Τώρα, μέσα στις γιορτές, κυκλοφόρησε, λόγω επικαιρότητας, ως digital, το χριστουγεννιάτικο τραγούδι «Τα Χριστούγεννα την Πρωτοχρονιά» σε μουσική, φυσικά, του Ανδρέα Λάμπρου και σε στίχους της Ρεβέκκας Ρούσση.



- Ο, κοινός μας φίλος, Ανδρέας Λάμπρου είναι Σαλαμίνιος(συντοπίτης μου) και κατοικεί στη Σαλαμίνα. Αλλά, νομίζω, πως κι εσύ έχεις μια σχέση με τη Σαλαμίνα. Θα ήθελες να μου πεις γι’ αυτήν τη συγκυρία(του κοινού τόπου) και για τους τρεις μας;



- Το νησί της Σαλαμίνας είναι ο τόπος που έτυχε και έμελλε να επιλέξουν οι γονείς μου λίγο αργότερα αφότου με γέννησαν! Είναι λοιπόν ένα μέρος όπου έχω περάσει σημαντικές στιγμές της ζωής μου και που επισκέπτομαι μέχρι και σήμερα όποτε που δίνεται η ευκαιρία. Άλλωστε, ως γνήσια νησιώτισσα (ο παππούς μου από Ερμούπολη -Σύρο), η θάλασσα είναι μεγάλος μου έρωτας κι όποτε την συναντώ μου δίνει την αίσθηση πατρίδας, χαράς και γαλήνης!



- Στεφανία, ο προσωπικός δίσκος(που εσύ ετοιμάζεις) αποτελεί τον στόχο και, σιγά – σιγά, την παρακαταθήκη του κάθε τραγουδιστή και καλλιτέχνη. Βέβαια, στις μέρες μας, η δισκογραφία, με τη μορφή του cd, ψυχορραγεί, αλλά τραγούδια θα γράφονται και θα κυκλοφορούν(μέσω του όποιου μέσου). Θα συνεχίσεις έτσι, κλασικά(με τη μορφή του cd), ή προσανατολίζεσαι σε κυκλοφορίες digital τραγουδιών σου, ή στο YouTube; Γενικότερα, ποια είναι η στάση σου στο θέμα αυτό;



- Κοίταξε Τάσο μου, σχετικά με την σημερινή κατάσταση της δισκογραφίας είναι έτσι όπως την γνωρίζεις. Εκεί που η κυκλοφορία με τη μορφή του CD κινείται δύσκολα, το διαδίκτυο και οι ψηφιακές κυκλοφορίες από την άλλη προχωρούν. Σαν άνθρωπος που επιθυμεί να έχει επαφή με την σύγχρονη πραγματικότητα θα σου πω πως επέλεξα αρχικά το youtube για τα πρώτα προσωπικά μου τραγούδια. Αυτό δεν σημαίνει πως απαρνήθηκα τον κλασικό δρόμο του CD. Ίσα - ίσα είναι μια διαδικασία που τουλάχιστον εμένα ως ακροάτρια μου έδινε πολλή χαρά η παραδοσιακή «μυσταγωγία» της απόκτησής του με το νέο έργο αγαπημένων μου καλλιτεχνών. Θα σου φανεί ίσως ρομαντικό αλλά νομίζω πως έτσι νιώθουν και σήμερα αρκετοί ακροατές, οπότε είναι κάτι που δεν θα ήθελα να το σταματήσω εγώ(εκτός και αν πλέον οι συνθήκες το καταστήσουν εντελώς αδυσώπητο οπότε θα χρειαστεί άλλος επαναπροσδιορισμός ίσως). Επίσης, είναι ένας τρόπος να φτάσει η μουσική μου και σε ανθρώπους είτε μεγαλύτερους ή που δεν είναι εξοικειωμένοι με το διαδίκτυο και την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Τέλος, πέρα από την κλασική μορφή, σαφώς βρίσκεται η προοπτική κυκλοφορίας τραγουδιών μου σε μορφή digital στο μέλλον με το καλό(ανεξάρτητα με το youtube) ώστε να είναι διαθέσιμα και στον κόσμο που (βρίσκεται στον αντίποδα όσων επιμένουν κλασικά) γεννιέται και μεγαλώνει μέσα στην τεχνολογία και επιμένει ψηφιακά. Σημασία άλλωστε έχει να γεννιούνται όμορφα τραγούδια και μετά κατ’ επέκταση το μέσον κυκλοφορίας τους.


- Αυτόν τον καιρό ακούγεται πολύ η επανεκτέλεσή σου στο, κλασικό τραγούδι, «Πάλι θα κλάψω». Πως προέκυψε αυτή η επιτυχία;


- Αγαπώ πολύ την υπέροχη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού που ακούει στο όνομα Μαρινέλλα. Το «Πάλι θα κλάψω» είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια. Όταν λοιπόν προέκυψε η αναζήτηση καλλιτεχνών για τις ανάγκες μιας τηλεοπτικής εκπομπής το τραγούδι που πρωτοσκέφτηκα ήταν αυτό. Η επανεκτέλεσή του έγινε και κυκλοφόρησε άμεσα διαδικτυακά και έπειτα ακολούθησαν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, κλπ. Για μένα ήταν κάτι το τιμητικό – γιατί επιθυμούσα εξ αρχής να ‘ναι μια αξιοπρεπής επανεκτέλεση - και συνάμα πολύ ευχάριστο!






- Η Στεφανία τι θέση και στάση έχει απέναντι στα τεκταινόμενα της Ελλάδας του σήμερα, ως άνθρωπος και πολίτης;



- Πέρα από το γεγονός ότι οι άνθρωποι προερχόμαστε από διαφορετικά μετερίζια, από την πλευρά μου έχω να πω, σε πρώτο ενικό, πως έχω συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω μας, δεν είμαι σε κάποιον «φανταστικό» κόσμο (παρ’ ότι είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος άνθρωπος) και είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη και απαιτητική εποχή. Ακριβώς για αυτό λοιπόν, θεωρώ πως δεν θα πρέπει να χάσουμε την ανθρωπιά μας, κατά πρώτον, και κατά δεύτερον ως πολίτες αυτής της πανέμορφης χώρας και πατρίδας Ελλάδας να είμαστε με τις πράξεις μας ενεργοί και δραστικοί, ο καθένας με τις δυνατότητες του. Το ίδιο έχω κατά νου και για εμένα. Λένε «η ισχύς εν τη ενώσει». Αν ως μονάδα πράττεις το τόσο δα, φαντάσου το ποιοτικό αποτέλεσμα συνολικά. Τρέφοντας αγάπη για τη ζωή και ό,τι την κάνει πιο ποιοτική, θα ‘θελα να επιτυγχάνεται πάντα κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση. Θέλω να πιστεύω πως θα ανασάνουμε  ξανά σύντομα κοινωνικοοικονομικά και θα επανέλθει η εθνική μας αξιοπρέπεια εκεί που της αρμόζει. Το ‘χουμε και αυτό στο DNA μας, όχι μόνο ελαττώματα. Δεν παύουμε να είμαστε ένας χαρισματικός λαός.


- Το τραγουδιστικό μας τοπίο, αντίστοιχα, πως το βλέπεις σήμερα;



- Εύλογη η ερώτηση και με σημασία για όσους τρέφουν αγάπη για το ελληνικό τραγούδι. Η εικόνα του τραγουδιστικού μας τοπίου σήμερα θα έλεγα πως παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία σε ό,τι αφορά κυρίως τα είδη του τραγουδιού που κυκλοφορούν. Είναι αρκετά εύκολη η πρόσβαση σε αυτά και σε νέες κυκλοφορίες - τόσο από τις νεαρές όσο και από τις μεγαλύτερες ηλικίες - κυρίως μέσω του διαδικτύου. Βέβαια, το τραγούδι έχει κι αυτό τα δεινά και τα στραβά του όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε τομέα. Σαφώς λοιπόν υπάρχει το πλεονέκτημα ότι δίνεται βήμα σε πολλούς καλλιτέχνες να δημοσιοποιήσουν την δουλειά τους χωρίς λογοκρισία αν θέλεις. Αλλά από την άλλη δεν είναι εύκολο να κάνει κάποιος καλλιτέχνης πλέον επιτυχία για πολλούς λόγους, ίσως και λόγω της υπερπληθώρας της «προσφοράς»(αν το πούμε με όρους αγοράς), χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως δεν βγαίνουν όμορφα τραγούδια επειδή είναι πολλά. Ως θετικά σκεπτόμενη όμως, υιοθετώντας την λαϊκή ρήση που λέει πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται, θεωρώ και πιστεύω πως και μέσα σε αυτές τις συνθήκες τα τραγούδια που είναι γραμμένα για να ξεχωρίσουν και να αγαπηθούν και έχουν λόγο ύπαρξης, θα βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους. Έμπνευση, καλή διάθεση και συνεργασία να υπάρχει!



- Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, με το καλλιτεχνικό σου μέλλον. Είσαι νέα, έχεις το χρόνο σύμμαχό σου. Τι επιθυμείς, τι οραματίζεσαι, τι θέλεις να καταθέσεις και πώς να προχωρήσεις στο χώρο του τραγουδιού;



- Τάσο μου, κλείνοντας, θα ‘θελα να πω πως έχω πολλά όνειρα και επιθυμίες για το μέλλον. Εφόσον πρώτον και κύριον υπάρχει υγεία, οραματίζομαι - καλλιτεχνικά μιλώντας - όσα έχω στην ψυχή μου να τα εκφράζω και να τα επικοινωνήσω όσο το δυνατόν καλύτερα. Με άλλα λόγια, να ‘χω την χαρά και την ευλογία να δημιουργώ και αυτές οι δημιουργίες να βρίσκουν τη θέση τους και στην καρδιά άλλων ανθρώπων καθώς αυτός είναι και ο λόγος που το τραγούδι δεν είναι κάτι που το κράτησα μόνο για μένα αλλά το μοιράζομαι. Τέλος, με τη σειρά μου, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω πολύ για αυτήν την τόσο όμορφη κουβέντα και να ευχηθώ και σε σένα αλλά και σε όλο τον κόσμο τα καλύτερα για την καινούργια χρονιά!





Ακούστε:

«Σε χρειάζομαι» https://www.youtube.com/watch?v=2pT-HeICA0o

«Καλό μήνα»         https://www.youtube.com/watch?v=ceaEh9PGrdw

«Γιορτάζω»          https://www.youtube.com/watch?v=IIzbHuFGDuQ

«Πάλι θα κλάψω»    https://www.youtube.com/watch?v=kZaYSwjCly8

«Τα Χριστούγεννα την Πρωτοχρονιά» https://www.youtube.com/watch?v=MBdLPpZJoJI


Επισκεφτείτε:

https://www.facebook.com/stefania.bstefania.9


Τάσος Καραντής